Klasyczny
Elegancja, powaga i harmonia – to podstawowe wyznaczniki stylu klasycznego. Elegancja wyraża się w pięknej linii przedmiotów i oszczędnej dekoracji. Powaga zobowiązuje do używania trwałych i szlachetnych materiałów oraz unikania wszystkiego, co tandetne i krzykliwe. Zachowanie harmonii jest podstawową zasadą w zestawianiu elementów wnętrza – wszystko musi do siebie pasować – materiały, kolory, dodatki. Przesada jest wykluczona. Tajemnica tkwi nie w motywach dekoracyjnych, ale w sposobie ich stosowania. Klasyczny styl kocha wyrazistą linię, symetrię, trójdzielność i wyróżnianie elementów np. oryginalna terakota.
Rustykalny
Styl rustykalny czerpie inspiracje z klimatów wiejskich. Posługuje się materiałami naturalnymi
i trwałymi, najchętniej takimi, które w widoczny sposób się starzeją. Nie usiłuje maskować upływu czasu, często nawet udaje patynę. Charakterystyczną cechą stylu jest upodobanie do sprzętów wytwarzanych rzemieślniczo i obrabianych ręcznie oraz powierzchni, które wyglądają tak, jakby kształtowała je sama natura. Nieobecne jest więc perfekcyjne wykończenie, które kojarzy się z produkcją przemysłową. W cenie są nierówne krawędzie, szorstkość i masywność, które podkreślają naturalność materiałów.
Minimalistyczny
Mniej znaczy więcej – taką maksymą rządzi się modny styl lansowany w pismach wnętrzarskich. Cechuje go chłodny spokój, absolutny brak ornamentów, maksymalna oszczędność w zestawianiu materiałów i kolorów. Ujednolicanie wnętrza za pomocą gładkich płaszczyzn bez podziałów ma na celu uspokojenie przestrzeni. Służy temu także stosowanie tego samego materiału na podłogach i ścianach najczęściej płytki ceramiczne lub gres. Minimalizm nie znosi bałaganu – ideałem byłoby ukrycie wszystkich śladów życia. Szafki wtapia się w ściany, brodzik w podłogę, drzwi – zamiast zamykać – przesuwa. Dążenie do prostoty formy zwraca uwagę na szlachetność materiałów.
Bez względu na to, jak szeroką będziemy mieć umywalkę, potrzebujemy nad nią około 70 cm w linii poziomej, aby swobodnie poruszać rękami, myjąc się czy goląc. Dlatego umywalka nie może być umieszczona zbyt blisko narożnika na płytkach podłogowych. Umywalki przeznaczone do instalowania w rogu łazienki mają z jednej strony przedłużony blat, aby komora znajdowała się w odpowiedniej odległości. Wygodna odległość od prostopadłej ściany zależy od urządzenia. Ze względu na sposób korzystania z bidetu odstęp od ściany powinien być większy niż sedesu. Na szczęście są urządzenia, które doskonale czują się w rogu – wanna, pralka czy brodzik. Instalując urządzenia sanitarne obok siebie, trzeba między nimi zachować odpowiednią odległość – co najmniej 20 lub 30 cm, zależnie od ich rodzaju. Zachowanie minimalnej odległości to warunek wygody. W dużych łazienkach należy unikać odległości zbyt dużych, gdzie powierzchnia na płytkach nie jest zagospodarowana. Wcale nie jest wygodnie, kiedy sedes dzieli od umywalki ogromna, pusta przestrzeń. Dlatego w dużych łazienkach i pokojach kąpielowych często grupuje się urządzenia pośrodku i zestawia zgodnie z podziałem na strefy funkcjonalne. Przed każdym urządzeniem sanitarnym trzeba zostawić wolną przestrzeń – niezbędne pole manewrowe. Chodzi o to, aby można było swobodnie stanąć przed umywalką, wytrzeć się ręcznikiem po wyjściu spod natrysku czy klęknąć przy wannie, aby wykąpać dziecko. Minimalne wymiary określają, jaka powierzchnia podłogi musi pozostać wolna. Wielkość zależy od rodzaju urządzenia. Najmniej wolnej powierzchni potrzeba przed sedesem, a najwięcej przed wanną i pralką ładowaną od przodu. Pola te jednak mogą nachodzić na siebie, co wykorzystuje się w małych łazienkach, ustawiając urządzenia pod ścianami.